حالا ديگر در حدود نود باشد ، بارى اين پادشاه كه با تمام سلاطين اروپا يا اغلب آنها قرابت سببى يا نسبى دارد مقدم شاه ايران را علاوه از آنكه رسما پذيرفته و مجالس رسمى و ضيافتهاى دولتى از حد معمول منعقد فرموده ، براى آنكه بر اين مهمان عزيز خيلى خوش بگذرد حكم فرمود كه خانواده سلطنت اطريش ميان خودشان يك مهمانى دوره ترتيب بدهند و البته مهمانى در منزل شاهزادگان بدون تقيه مشتمل بر هر قسم اسباب عيش و عشرت خواهد بود و اگرچه اين قرارداد براى خانواده سلطنت و اشخاصيكه حتما بايستى يك شبانهء روز شاه ايران را با تمام وزرا و ملتزمين ركاب و رجال عمده دربار اطريش و ارباب مناصب و اهل طرب و و و و ساير طبقات دعوت كنند و انواع و اقسام اطعمه و اشربه و تياترها و سازها و آوازها فراهم آورند خيلى گران تمام ميشد و شايد هر مجلس صد هزار تومان به پول ايران مصارف لازمه داشتند ، شاهزادگان بزرگ و بزرگان خانواده سلطنت بدون هيچ ملاحظه و توقع هيچ قسم عوض بر عهده گرفتند و معلوم است وظيفه پادشاه ايران اين است كه فوق العاده از اين ميهمانى از ميزبانان اظهار تشكر و امتنان فرمايد ، تا در مقابل آنهمه خسارت مالى كه متحمل شده‌اند رضايت خاطر ميهمان عزيز محترم را داشته باشند ولى برعكس معمول چون شاه مرحوم جز با عمله خلوت خودش نميتوانست با ديگران جوشش نمايد ، به زودى از اين ميهمانى خسته شد و گويا در مجلس سيم و يا چهارم در وسط مجلس يك مرتبه به پشت افتاد و ناله كرد ميزبان و حاضرين با نهايت وحشت و اضطراب اطراف او را گرفتند و اطباى مخصوص خانواده سلطنت را اخبار و احضار نمودند ولى عمله خلوت كه حاضر بودند فورا شاه را بدوش گرفته از مجلس بدر بردند و بحاضرين اطلاع دادند كه خطرى براى وجود مبارك شاه نيست و اين مرض حالت حمله‌ايست كه ، هروقت شاه در ميان جمعيت بنشيند و زياد طولانى با